Paiha-Cape Reinga

Wat een dag..vroeg op pad, om 7.15 vertrekt de bus. We hebben nu alweer een geschifte chauffeur, deze keer een Maori met comboy-hoed, gelakte teennagels en als hobby gewichtheffen. Hij stelt ons eerst voor aan zijn bus, “Little Kofi”, wat vertaald uit engels en maori zoiets als “geeltje” betekend.

Moet kunnen… de eerste halte was een oud Kauri bos, genaamd “het bos op de heuvel”. Wat in het Maori veel spannender klinkt maar niet te onthouden is. Ongelofelijk hoe groot die bomen daar zijn zeg. De grootsten hebben een doorsnede van meer dan 3 meter en zijn zo`n 50 meter hoog.


  

Ideaal hout om huizen en schepen van te bouwen maar dat is inmiddels verboden. Logisch, want deze bomen doen er extreem lang over om zo groot te worden. De oudsten zijn 4000 a 5000 jaar oud!! We wandelen hier zo`n 20 minuten rond en reizen dan weer verder. Over een grindpad inmiddels want verharde wegen kennen ze hier in het noorden niet of nauwelijks.
om 9.30 stoppen we voor een kopje thee bij een klein restaurantje langs de weg en halen bij een klein marktje wat fruit en snoep voor onderweg. Daarna is het weer een flink eind rijden, steeds noordelijker, tot we uiteindelijk aankomen op cape Reinga, het uiterste puntje van NZ.

    

PS Het schijnt dat de punt 15 km verderop, de North Cape, nog een tikkel noordelijker is en dat Cape Maria van Diemen nog iets oostelijker is. Maar dat weten wij dus even niet…

Na hier een uurtje te hebben verpoost genieten we een Lunch bij surfstrand, waar we ook de tijd krijgen om wat te bodyboarden op de flinke golven. zeker erg leuk om te doen!
Dacht je dat het nu wel leuk is geweest: we hebben nog een heel programma voor de boeg…
Sandsurfen is danm isschien wel een van de meest spectaculaire activiteiten
De bus reed ons door een bijna droge rivierbedding (niet stoppen want dan zit hij vast!) naar de voet van een ruim 80 meter hoge duin?.dat is dus even hoog als de domtoren. Vervolgens pakken we allemaal een bodyboard en beginnen te klimmen naar boven..en dat is zwaar, door het mulle zand met zo?n bord onder de arm is echt geen feestje. Maar boven aangekomen hebben we wel een prachtig uitzicht en een flinke afdeling voor de neus.. Dus een korte aanloop, een sprong en plat op de snufferd op het bodyboard. En dan maar vast houden als je leven je life is, want zand is echt niet meer lekker zacht als je er zo hard overheen gaat. Sommige mensen verbranden hun tenen bij een poging wat bij te sturen. De uitdaging is om zo ver mogelijk te komen en ik slaag daar aardig in, ik kom voorbij de voet van de heuvel en grotendeels over de rivier…blubber!


          

na dat we dit allemaal een keer of 3 hebben gedaan rijden we terug over 90 mile beach. In tegenstelling tot de naam is de echte lengte meer in de richting van 90 km. Blijft het een lang strand en een rare ervaring om bijna een uur lang vol gas over een strand te rijden met een grote tourbus. Onderweg zien we regelmatig wrakken van auto?s met minder geluk half bedolven onder het zand.
Gibbo stuurt de bus regelmatig even lekker de zee in zodat de bus een gigantische spray trekt en af en toe merkbaar een klap krijgt door een grote golf. Bij wijze van tijdverdrijf doen we dan nog wat bussurfen. De uitdaging is overeind blijven staan in het gangpad ondanks de rijstijl van Gibbo.

Als we van het strand afkomen stoppen we bij de Kauri kingdom, een grote meubelfabriek gespecialiseerd in Kauri hout wat ze winnen uit oude bomen die diep onder de grond bewaard zijn gebleven, levende kauri?s mogen namelijk niet gekapt worden. Gibbo heeft hier meteen de gelegenheid om de bus te wassen, wat na al dat zoute water geen overbodige luxe lijkt.

We eten onderweg in een klein haventje een echte fish, euh..hamburger and chips in mijn geval, maar wel echt uit een oude krant geserveerd en te zout voor woorden.

Leave a Reply

Your email address will not be published.